W marcowym (z nazwy, bo wydanym na początku lutego) numerze Guitar World na okładce widzimy Metallikę, a w środku… Specjalne wydanie na 30. rocznicę istnienia Czterech Jeźdzców poświęcone ich utworom. Redakcja magazynu ułożyła listę 100 najlepszych kawałków i choć kolejność może być miejscami sporna, nie to jest najważniejsze. Najbardziej interesujące w tym wszystkim są bowiem wypowiedzi Jamesa i Kirka na ich temat. Ekskluzywnie na tą okazję zdradzają oni nieznane dotąd historie kryjące się za poszczególnymi utworami.
Skany specjalnie dla nas kupionej gazetki nadesłał nam Maciej P. ŻÓŁWIK!
100. Turn The Page
99. 2 X 4
98. Wasting My Hate
97. Suicide & Redemption
96. The Outlaw Torn
95. Until It Sleeps
94. Broken, Beat & Scarred
93. Damage Case
92. Tuesday’s Gone
91. Cyanide
90. Loverman
89. Astronomy
88. The End Of The Line
87. The Wait
86. Devil’s Dance
85. Whiskey In The Jar
84. The Struggle Within
83. Free Speech For The Dumb
82. I Disappear
81. The More I See
80. Sabbra Cadabra
79. The House That Jack Built
78. The Unforgiven III
77. The Unforgiven II
76. Overkill
75. The Day That Never Comes
74. Mama Said
73. The Memory Remains
72. It’s Electric
71. Of Wolf And Man
70. To Live Is To Die
69. Hero Of The Day
Wymyślenie prostej, schowanej, melodyjnej i skromnej solówki było dla mnie trudne, zazwyczaj tak nie gram. Znacznie łatwiej przychodzi mi efekciarska gra.
Kirk
68. Mercyful Fate
67. Holier Than Thou
66. Stone Cold Crazy
65. Eye Of The Beholder
64. Die, Die, My Darling
63. Bleeding Me
Naprawdę podoba mi się, jak rozwinęło się solo w tym utworze. Dobrze podsumowuje moje inspiracje, a ja w dużej mierze przemykam po całym moim repertuarze zagrywek, od takich, które bym zagrał na „Kill’em All”, po nowe pomysły.
Kirk
62. Metal Militia
61. Through The Never
60. The Frayed Ends Of Sanity
59. The Small Hours
58. Escape
57. My Friend Of Misery
56. Killing Time
55. Some Kind Of Monster
54. The Shortest Straw
53. The Prince
52. Don’t Tread On Me
51. Frantic
50. Fuel
49. Crash Course In Brain Surgery
48. The God That Failed
To bardzo miła piosenka. Wolna, ciężka i brzydka.
James
47. Jump In The Fire
46. That Was Just Your Life
45. Whiplash
44. Last Caress/Green Hell
43. The Thing That Should Not Be
42. Leper Messiah
41. The Call Of Ktulu
Wymyśliłem, żeby podzielić to solo na sekcje. Tak naprawdę całą solówkę rozpisałem sobie na papierze, posługując się własnymi nutami i nadając poszczególnym fragmentom imiona moich zwierząt.
Kirk
40. Dyers Eve
39. Breadfan
W kilku numerach Budgie nagle pojawiała się spokojna środkowa część. Stwierdziliśmy, że albo zrobimy z niej żart, albo o niej zapomnimy.
James
38. Phantom Lord
37. Ain’t My Bitch
Nie powiedziałbym, że znudziły mnie standardowe rockowe solówki, ale tym razem chciałem pójść w innym kierunku.
Kirk
36. The Unforgiven
35. Trapped Under Ice
34. So What
Czy ktoś by miał usłyszeć tekst, czy nie, zwyczajnie dobrze rzucało się słowami typu „kutas” i „pieprzyć”. Świetnie jest wyjść na scenę i śpiewać, „Obciągałem kutasa staruchowi”, widząc zdziwienie publiczności.
James
33. (Anesthesia) Pulling Teeth
32. Damage, Inc.
31. Harvester Of Sorrow
30. No Leaf Clover
29. Wherever I May Roam
28. Blitzkrieg
27. No Remorse
26. King Nothing
25. St. Anger
24. Fight Fire With Fire
W tamtych czasach byliśmy pełni pomysłów. Byliśmy młodzi, głodni, mieliśmy wiele do powiedzenia, mnóstwo młodzieńczej energii. Częściowym powodem, dla którego graliśmy tak szybko, było to, że zwyczajnie bardzo się denerwowaliśmy.
Kirk
23. My Apocalypse
Zawsze naciskam: „To nie jest zbyt zwarte”. Ludzie myślą, że zwariowałem, ale ta rzecz mnie prześladuje. Po nagraniu „Hit the Lights” na pierwszą składankę „Metal Massacre”, jeden koleś powiedział, „Te rytmiczne są naprawdę zwarte, co nie?”. To było to! Tak rozpoczęło się moje życiowe wyzwanie. Zwarta gra stała się dla mnie Świętym Graalem.
James Hetfield
22. Blackened
21. Helpless
Pierwsza wersja „Helpless” nawet nie miała solówki, całe szczęście, bo nikt nie miałby czegoś, co mogłoby się równać z naszą wersją, a ja nie musiałem bać się, że cudze wcześniejsze pomysły wpłyną na to, co zagram.
Kirk
20. Enter Sandman
Czas się przyznać. Mała zagrywka pull-off na koniec solówki została podebrana z „Magic Man” zespołu Heart. Myk polega na tym, że nie wziąłem jej z wersji Heart, lecz z albumu Ice-T „Power”, gdzie użyto jej jako sampla. Dużo słuchałem „Powera” podczas sesji „Black Album”, więc ciągle słyszałem tę zagrywkę. Pomyślałem, że muszę ją podciągnąć. Mimo tego, trochę ją zmieniłem.
Kirk
19. Hit The Lights
18. Disposable Heroes
Oglądałem sporo filmów wojennych poszukując czegoś w stylu wezwania do broni, czegoś, co grały dudy podczas marszu na pole bitwy.
Kirk
17. Nothing Else Matters
16. Am I Evil?
W tamtych czasach, przede wszystkim przy naszych starych coverach, tak naprawdę nie zdawaliśmy sobie sprawy, że mamy własny styl. Te utwory były dla nas inspiracją, więc graliśmy je jak w oryginale. Teraz jednak mamy własny styl, więc wiemy, jak manipulować utworem, co można zrobić a czego nie. Wtedy mieliśmy jedną głośność i jedną prędkość. Tylko tyle.
James
15. For Whom The Bell Tolls
14. …And Justice for All
Moje brzmienie na albumie Justice było bardzo zwarte – same doły i górki i bardzo mało środka. Gdy wstawiono ścieżkę mojej gitary do miksu, jej dźwięk zjadł całe dolne pasmo. Jason i ja zawsze walczyliśmy o tę samą przestrzeń w miksie.
Podczas nagrywania Black Albumu, producent Bob Rock pokazał mi, że odrobina środka naprawdę wzbogaca brzmienie.
James
13. Motorbreath
12. Orion
[Środkowa część] została w całości napisana przez Cliffa – ścieżka basu, dwu- i trzyczęściowe harmonie, wszystko w całości zaaranżowane, gdy byliśmy w El Cerrito [przed przeprowadzką do Kopenhagi na nagranie Master of Puppets]. Rozwaliło nas.
Kirk
11. Sad But True
10. Fade to Black
Ten utwór był dla nas wielkim krokiem. To była nasza pierwsza ballada, więc stanowiła wyzwanie, wiedzieliśmy też, że ludzie będą wariować.
Mocno za nią oberwaliśmy, ale dostaliśmy też setki listów od dzieciaków opowiadających nam, jak odnosili się do tego kawałka i jak poprawiał im nastrój.
James
Napisałem „Fade to Black” w domu kumpla w New Jersey. W tamtym czasie byłem dość zdołowany, ponieważ ukradziono nam sprzęt i do tego zostaliśmy wykopani z domu managera po ty, jak zniszczyliśmy mu parę rzeczy i opróżniliśmy barek. Nagrywając ten kawałek zrozumiałem, jak frustrujące może być granie na gitarze akustycznej. Jeśli nie będziesz ostrożny, będzie słychać każdy pisk.
Kirk
9. All Nightmare Long
Tekst „All Nightmare Long” został zainspirowany „The Hounds of Tindalos”, nowelą osadzoną w mitologii H.P. Lovecrafta. Jest to opowieść o wilkach, które polują w koszmarach, a jedyny sposób, by od nich uciec, to trzymać się z aniołami. Nie uciekniesz nawet we śnie.
James
8. Welcome Home (sanitarium)
7. The Four Horsemen
Nagrałem jedno solo i stwierdziłem, że stać mnie na więcej, po czym nagrałem je drugi raz. Drugie podejście też mi się nie podobało, więc poprosiłem inżyniera dźwięku, żeby jeszcze raz je puścił. Nie wyciszył pierwszego podejścia, więc obie wersje leciały jednocześnie. Cliff Burton stał obok i powiedział, „Fantastyczne. Brzmi jak Tony Iommi.
Kirk
6. Battery
5. One
4. Ride the Lightning
Gdy chłopaki usłyszeli solówki w „Ride the Lightning” i „Creeping Death”, to był inny sposób grania od tego, do którego byli przyzwyczajeni. Dave Mustaine grał szybko. Ja grałem melodyjnie.
Kirk
3. Seek & Destroy
Napisałem ten riff siedząc w trucku przed zakładem, w którym pracowałem. Utwór jest oparty na jednonutowym riffie, który wcześniej był trochę wyższy. Choć większość moich riffów jest w E, ten sprawdził się w A
James
Miałem może cztery-pięć dni na nagranie wszystkich solówek, więc naprawdę nie było czasu na zbytnie przemyślenia czy dopieszczanie szczegółów. W „Seek & Destroy” podłączyłem mojego Gibsona V do Ibaneza Tube Screamera i Marshalla Super Lead i spróbowałem tak dwa-trzy razy. Producent powiedział, „W porządku! Użyjemy tego! Następna!”. Kilka dźwięków za mocno podciągnąłem i po dwudziestu latach wciąż mnie nawiedzają!
Przed dołączeniem do zespołu pobierałem lekcje u Joe Satrianiego, więc jego wpływ był dosyć istotny. Przekazał mi bardzo wiele informacji i wciąż jeszcze je przetwarzałem. Pamiętam, że po prostu miałem nadzieję, że spodoba się Joe’mu.
Kirk
2. Master of Puppets
Przez trzy wspólne lata zdążyliśmy dobrze poznać swoje muzyczne możliwości i charaktery. Muzyka rozkwitała do poziomu czegoś, z czym ludzie będą się liczyć.
Otwierający riff powstał podczas prób na trasie Ride the Lightning:
James zawsze ogrywał ten riff, ale na strunie D, a ja grałem z nim ten sam motyw na strunie G. Brzmiało to głupawo i zabawnie. Jakiś czas później James powiedział, „Pozwól, że pokażę ci bardzo ciężkie intro”, i zagrał właśnie ten sam riff, lecz na grubej strunie E.
Wiele osób sądzi, że w tym kawałku osiągnąłem swoje najwyższe loty. Wiele tutaj stało się za sprawą zakupienia naszych pierwszych headów Mesa/Boogie Mark II-C. Ten model był produkowany przez bardzo krótki czas w połowie lat 80., ale żaden późniejszy produkt tej firmy nie uchwycił tego konkretnego brzmienia, naprawdę unikalnego. Brzmienie albumu Master of Puppets to w dużym stopniu połączenie Boogie i Marshalla.
Kirk
[Tematyka tekstu] krąży dość mocno wokół narkotyków i tego, jak relacje mogą czasem się odwrócić. Nie ty decydujesz o tym, co robisz i bierzesz, lecz to narkotyki kontrolują ciebie.
James
1. Creeping Death
Do solówki w Creeping Death użyłem mojego Gibsona Flying V z połowy lat 70. i kostki Boss SD-1 Super Overdrive, podpiętej przez Marshalla należącego do Jamesa [model 1959 Super Lead pochodzący z późnych lat 70., zmodyfikowany przez guru wzmacniaczy, Jose Arrendolo – red.].
Pierwsza część to w dużej mierze improwizacja. Nasz inżynier dźwięku, Flemming Rasmussen, zasugerował, żebym zagrał dwie ścieżki, które nałożą się na siebie. Mimo tego, pozostawała jeszcze 4-taktowa zagrywka na końcu. Przypomniałem sobie ćwiczenie, w którym grałem tego typu czterodźwiękowe akordy zmniejszone. Zagrałem je nad akcentami i pasowało do utworu.
Kirk
