atrapa

Gitary Kirka Hammetta

Opublikowano przez:
3 października, 2009

Oto zapowiadany przed kilkoma dniami artykuł szczegółowo opisujący gitary na których gra (lub grał) Kirk Hammett – zestawienie jest równie (o ile nie bardziej) bogate co tekst o gitarach Jamesa i również obejmuje wiosła używane od czasów “Kill’em All” po epokę “Death Magnetic”. Duża ilość zdjęć w artykule, może się długo wczytywać.

Jedną z gitar, którą użył na początku swojej kariery w Metallice był to Gibson Flying V #1 black. Tej gitary Kirk najczęściej używał przy nagrywaniu pierwszych czterech albumów. W 1987 roku zamontowane zostały 2 przystawki EMG 81. Można było ją oglądać podczas wideo “Cliff’em All pomiędzy utworami “No Remorse” oraz “Metal Militia”. Ostatni raz używał ją podczas promowania płyty “Master Of Puppets”. Firma Gibson wypuściła replikę tej gitary Gibson Kirk Hammett Flying V Prototype. Więcej tutaj.

Następnym wiosłem Kirka, na którym nagrywał pierwszy album tego zespołu jest “bliźniaczka” Gibson Flying V #2 red. Różniła się jedynie przystawkami. Posiada ona 1 przystawkę Seymour duncan, zaś druga została zaklejona. Różni się także kolorem, jest ona koloru (jak sama nazwa wskazuje) czerwonego z białą maskownicą. Można było ją zobaczyć podczas gigów promujących “Kill’em All”, na innych koncertach już jej nie używał.

Kolejną gitarą podczas promocji tej płyty jest Fernandes Flying V. W odróżnieniu do poprzednich gitar posiada tylko jedną przystawkę. Oraz tylko 2 potencjometry, po jednym na volume i tone. Można ją zobaczyć na video “Cliff’em All” podczas wykonywania utworu “No Remorse”. Nie używał już jej po promocji pierwszego albumu Metalliki.

Nowy album zespołu to także nowe wiosła Kirka. A tym razem Jackson Randy Rhodes Custom #1, #2 i #3. Kirk gitarę nr #1 odebrał w czasie gdy byli w trasie, musiał tylko odczekać (2 godziny) żeby klej wyschnął i żeby została nastrojona. Po trasie promującej “…And Justice For All” gitara najczęściej była strojona do D. Korpus wykonany jest z olchy, gryf jest mahoniowy zaś podstrunnica z palisandru. Przystawki to 2 EMG 81. Można ją zobaczyć podczas wykonywania “Creeping Death” na video “Cliff’em All”, oraz “Live Shit: San Diego” przy utworze “Sad But True” oraz na “Francais Pour Une Nuit” i “Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad De Mexico” w utworach “Sad But True” oraz “Seek & Destroy” (najczęściej tylko do tych dwóch utworów jest używana). Hammett posiada także 2 identyczne modele, które nabył podczas promocyjnej trasy “Death Magnetic”. Różnią się one od oryginału tylko tym, że pierwszy z nich ma maskownice oraz binding wokół gryfu i główki, a także mostek i w około przystawek rusty, a druga na korpusie posiada biały stripe (tej używał jedynie na próbach). Są używane do tych samych utworów.

Druga i ostatnią gitarą, a raczej gitarami podczas promocji płyty “Ride The Lightning” są Fernandes Stratocaster #1, #2, #3 i #4 . Raczej nie wyróżnia się niczym szczególnym od standardowych stratocasterów. Pierwsza nie posiada żadnych grafik oraz posiada biały osprzęt (przystawki i pokrętła), druga zaś nad mostkiem grafikę batmana oraz czarny osprzęt, trzecia za mostkiem czaszkę i także czarny osprzęt, czwarta z nich czaszkę znaną z loga zespołu Misfits oraz czarny osprzęt. Na video “Cliff’em All” użył ją (pierwszą) do utworu “The Four Horseman”. Także można było ją oglądać okładce płyty “Garage Days Re-Revisited”. Ostatni raz użyta był podczas promocji albumu “Master Of Puppets”.

Nowe gitary dopiero pokazał nam Kirk podczas promocji albumu “…And Justice For All”. Pierwszą z nich jest ESP “Zorlac” – “Skull & Crossbones”. Jest to pierwsza gitara tej firmy, z którą podpisał on kontrakt. Korpus wykonany jest z olchy, zaś podstrunnica z palisandru. Na progach można zaobserwować czaszki i skrzyżowane kości (czaszki można oglądać w pionie gdy gitara stoi główką do góry). Przystawki w niej to 2 egzemplarze EMG 81. Na korpusie za mostkiem zobaczyć także można naklejkę z czaszką autorstwa Pushhead’a. Oglądać ją możemy podczas występów “Live Shit: San Diego” przy utworze “The Four Horseman”. Obecnie przebywa w Rock’n'Roll Hall Of Fame.

Następną gitarą w kolekcji jest ESP Vintage Plus. Jest on kremowy z białą maskownicą. Posiada 3 przystawki single coil, mostek floyd rose. Nie różni się praktycznie od standardowego modelu Stratocaster. Zobaczyć ją można na teledysku “One”. Obecnie nie jest używana.

Kolejną nowością przy promocji albumu jest Gibson Les Paul Custom. Posiada 2 przystawki EMG 81. Wokoło korpusu można zauważyć także biały binding (z biegiem lat pożółkł). Gitara ta przeszła tunning, został zmieniony osprzęt ze złotego na czarny. Użył ją przy występach “Live shit: Seattle”, a grając na niej “Welcome Home (Sanitarium)” oraz podczas występów “Cunning Stunts” wykonując “Guitar/Bass Doodle”, a także na “Francais Pour Une Nuit” w utworze “Nothing Else Matters”.

Następnym nowym nabytkiem z tego okresu jest Fernandes (o kształcie Stratocastera z główką znaną z firmy Jackson). Jest to czerwona gitara z czarna maskownicą. Posiada 3 przystawki, 1 EMG 81 oraz 2 single. Była strojona do D. Można ją zobaczyć na “Live Shit: Seattle” w utworze “The Thing That Should Not Be”.

Ostatnią nowością z czasów “…And justice for all” jest Tom Anderson ProAM. Posiada on 3 identyczne modele, różniące się kolorem (czerwony (red), szary (grey), biały (white)). Korpus wykonany jest z lipy, gryf z klonu, zaś podstrunnica z palisandru. Przystawki w tej gitarze to 1 EMG 81 i 2 EMG-S (w układzie HSS). Można ją zobaczyć live “Live Shit: Seattle” w utworze “Seek & Destroy”. Ostatni raz użył ją na gigach promujących płytę “Metallica (Black Album)”.

Nowa płyta zespołu to nowe wiosła w kolekcji Kirka. Tym razem pierwszą z nich jest ESP KH-1 “Devil”. Pierwsza gitara tej firmy sygnowana nazwiskiem Kirka Hammetta. Jest ona przeważnie strojona do D. Korpus wykonany jest z mahoniu, a podstrunnica z palisandru. Posiada tylko jedną przystawkę EMG 81 przy mostku, oraz jeden potencjometr volume. Na gryfie oglądać możemy także tańczące diabełki. Można ją oglądać podczas “Live shit: San Diego” przy wykonywaniu “Last Caress”. Później grał na niej utwór “The Thing That Should Not Be”. Na główce można zobaczyć naklejkę “Thing C#”. Pierwszy raz użył ją na koncertach podczas promocji “Metallica (Black Album)”.

Kolejny model gitary promujący tą płytę to ESP Flying V #1. Jest ona czarna z białą maskownicą. Posiada 4 potencjometry, 2 przystawki EMG 81. Oznaczenia progów to przecięte na pół romby. Obecnie gitara została sprzedana na aukcji internetowej e-bay za 35 tys $ (“Kirk grał na tej gitarze dosłownie parę chwil wcześniej. Tuż po tym dał mi wejściówkę na backstage po koncercie w Irvine Meadows w Orange County, California. Poszedłem tam, wszyscy podpisali mi sie na tej gitarze i na albumie Load. Potem użyłem na korpus bezbarwnego sprayu aby chronic te podpisy. Później w 2007r., miałem wystarczająco dużo szczęścia aby znaleźć się w studiu, w którym Metallica nagrywała swój najnowszy album Death Magnetic. Wówczas Kirk podpisał się jeszcze z tyłu główki oraz na liście potwierdzającym autentyczność.”). Kirk podpisał się na maskownicy oraz na tyle główki.

Gitara, jaką nabył jest ESP KH-2 NTB. Nie różni się niczym od innych gitar sygnowanych jego nazwiskiem. Na progach widnieją czaszki ze skrzyżowanymi kościami. Posiada on kilka modeli tej gitary (ok. 5, o ile nie więcej). Pierwsza z nich miała na główce pełne imię i nazwisko Kirka, inna miała tylko inicjały, na jeszcze innej nakleił diabełka, którego wcześniej miał na modelu ESP KH-3 i gra na niej utwór “Devil’s Dance”. Na ostatniej trasie po Australii, Nowej Zelandii i Japonii w 2010 roku zobaczyć można było kolejny model tej gitary. Tym razem w kolorze białym, w konstrukcji niczym się nie różni od poprzednich. Na 30 – urodzinach zespołu Kirk pokazał pierwotny czarny model tej gitary z logo zespołu The Soul Rebels Brass Band.

Kolejną nowością jest ESP KH-2 Vintage – “Skull & Crossbones II” #1, #2 i #3. Jest to trzecia gitara sygnowana jego nazwiskiem. Korpus jest olchowy, gryf z klonu, a podstrunnica z palisandru. Posiada 2 przystawki EMG 81. Na progach widnieją czaszki ze skrzyżowanymi kośćmi. Na korpusie jest czerwona naklejka z napisem „Caution Hot” za mostkiem, napis „Kirk’s Guitar” nad przetwornikami. Na drugim modelu dodatkowe naklejki to “8 Ball” (tego modelu używał tylko w studiu podczas trasy promocyjnej płytę “St. Anger”). Ostatni z modeli posiada wytarcia lakieru w miejscu ocierania się ręki oraz naklejki wyglądają na bardziej zniszczone. Oglądać ją możemy na “Live Shit: San Diego”, podczas wykonywania “Harvester Of Sorrow”, także na “Cunning Stunts” oraz ostatni z modeli “Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico” czy “Francais Pour Une Nuit” w utworach “Stone Cold Crazy” i “Motorbreath”. Używał jej pierwszy raz do promocji nowego wtedy albumu. Jest to jego jedna z ulubionych gitar.

Następny nabytek to ESP KH-2 Oujia #1, #2, #3, #4. Kirk posiada kilka modeli w swojej kolekcji tej gitary więc opiszę je w jednym miejscu. Można natknąć się na cztery modele z półksiężycami i gwiazdami tyle, że w pierwszym przypadku półksiężyce były zwrócone w stronę mostka (na gryfie widnieje pełne imię i nazwisko Hammeta), a w drugim w stronę główki w czarnej jak i białej wersji (tylko jego inicjały) oraz najnowsza w kolorze naturalnego drewna (również podstrunnica jest w tym samym kolorze, czym oprócz korpusu różni się od poprzednich modeli oraz od 12 do 21 progu są scallopowe). Różnicą także jest to, że na jednej z modeli ma podniesione wyżej struny co ułatwia mu grę techniką slide. Na korpusie jest namalowany motyw z deski „Ouija” poprzez, którą duchy porozumiewają się z osobami przeprowadzającymi seanse spirytystyczne. Korpus wykonany jest z olcha, gryf z mahoniu, zaś podstrunnica z palisandru. Posiada 2 przystawki EMG 81. Czarny model tej gitary można oglądać podczas “Live Shit: San Diego”, na którym wykonuje utwór “Harvester Of Sorrow”, także na “Cunning Stunts”, zaś biały model (także i czarny z półksiężycami skierowanymi w stronę mostka) na “Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico”. Ciekawostką jest to, że na pierwszym modelu znajduje się błąd. Napisane jest “William Fued Talking Baard Set”, a powinno być “William Fuld Talking Board Set”. Czarny model można oglądać podczas gigów promujących album “Metallica (Black Album)”, zaś biały model oraz w kolorze naturalnego drewna podczas promocji albumu “Death Magnetic” (ten ostatni pokazał na pierwszej części trasy po Australii i Nowej Zelandii).

I kolejna nowość, tym razem ESP KH-3 “Spider”. Korpus zrobiony jest z olcha, gryf z mahoniu, a podstrunnica z palisandru. Na progach widnieją pająki na 1, 3, 5, 7 i 9 progach oraz czaszki z piszczelami na progach: 12, 15, 17, 19, 21 i 21. Przystawki takie same jak w większości modeli Kirka. Grafika przedstawiająca pająka autorstwa Pushhead’a za mostkiem, diabełek z cygarem w prawym górnym rogu korpusu (przeniósł ją na inna gitarę) i pochylona trzynastka nad potencjometrami (dwie ostatnie zostały dodane później). Można ją oglądać na “Live Dhit: San Diego” w utworze “Enter Sandman” oraz w teledysku “Whiskey In The Jar”, a także na “Cunning Stunts” w utworze “So What”.

ESP KH-4 F**k You to kolejny nabytek.Kirk używa tej gitary do nagrywania w studiu razem z jego Roland VG-8 midi processor, nie jest zaś używana na koncertach ponieważ jest cięższa od pozostałych jego gitar. Korpus zbudowany jest z olcha, gryf jest mahoniowy, zaś podstrunnica z palisandru. Posiada 2 przystawki, jedna EMG 81, a druga EMG 89. Progi oznaczone są kropkami, zaś na 12 progu widnieje napis “Fuck you”.

Kirk posiada wiele Gibson Les Paul w różnych kolorach, nabytych w różnych okresach. Dlatego nie będziemy ich rozdzielać tylko ukazujemy większość (nie wyróżniające się niczym szczególnym) w jednym miejscu. Na niektórych (jak nie każdej) gitarze Hammett ma naklejkę na główce, jaki utwór najczęściej jest na niej grany. Tutaj widzimy jeden z modeli, który używa do “Frantica”. Najczęściej gra na nich takie utwory jak: Nothing Else Matters, Fade To Black, Welcome Home (Sanitarium).

Podczas nagrywania płyty “Metallica (Black Album)” Kirk użył także gitary (domniemamy) firmy Dan Electro (ktoś zna dokładny model?).

Nowością podczas promocji tej płyty jest Fender Stratocaster. Posiada 3 przystawki Fender Lace Sensor. Możemy ją oglądać na “Live Shit: San Diego” podczas wykonywania “The Unforgiven”. Używał jej tylko podczas promocji płyty “Metallica (Black Album)”.

Ibanez RG470 kolejne nowe wiosło Kirka. Korpus wykonany jest z klonu, tak jak i gryf, zaś podstrunnica z palisandru. Przystawki w tej gitarze to Ibanez Infinity (w układzie H-S-H). Oglądać ją można było podczas “Live Shit: San Diego” w “Guitar Solo (Mistreated)”.

Kolejnym nabytkiem jest 1966 Vinnie Bell Coral Sitar. Krótko mówiąc jest to elektryczny sitar, który został użyty do nagrania intro w utworze “Wherever I May Roam”. Oglądać go można podczas koncertu “S&M” a wykonywał na nim właśnie intro do wyżej wymienionego utworu.

Gitarą, którą użył także tylko w studiu jest Gibson 1952 ES-295. Korpus jest z klonu, gryf jest mahoniowy, a podstrunnica z palisandru. Posiada 2 przystawki P-90. Jest koloru złotego.

Jackson Roswell Rhoads to gitara używana wyłącznie w studiu. Przetworniki w niej to DD103B. Mostek jest konstrukcji tune – o – matic. Niestety nie znamy dokładnego okresu w jakim nabył to wiosło.

Następna gitara użyta wyłącznie do nagrań w studiu jest Gibson 1967 ES-335. Korpus jest wykonany z klonu, gryf jest z mahoniu, zaś podstrunnica z palisandru. Przystawki w tej gitarze to ’57 Classic humbuckers przy mostku, jak i przy gryfie. Mostek został użyty ABR-1 + vibrato.

Gitarą, której dokładnych danych technicznych niestety nie znam, jest ARIA Pro II. Gitara ta również nigdy nie była użyta na koncercie.

Kolejnym nabytkiem jest Fender Stratocaster 21 American Vintage. Jest to standardowy model tej gitary. Obecnie bardzo rzadko używany przez Kirka (jedynie na próbach).

I ostatni nabytek podczas promocji płyty był Gibson Flying V #3. Posiada 2 przystawki Gibson PAF. Zobaczyć ją można na “Live Shit: San Diego” w utworze “Fade To Black”. Używał ją tylko podczas promocji tej płyty.

Płyta “Load” przyniosła w dorobku Kirka nowe gitary, jak i poprzednie płyty. Pierwszą z gitar jest ESP KH-2 “Mummy” #1 i #2. Drewno użyte do tej gitary jest takie samo jak poprzednie sygnowane jego nazwiskiem modele. Posiada 2 przystawki EMG 81. Podobno jest to ulubiona jego gitara, co świadczy, że zarezerwował sobie prawo do grafiki znajdującej się na korpusie Posiada on 2 identyczne modele różniące się oznaczeniami progów. Jedna z nich (ta powyżej) posiada na gryfie oczy Horusa, druga zaś egipskie hieroglify. A można na nim oglądać grafikę różnych części plakatu promującego film “The Mummy” z Boris’em Karloff’em w roli tytułowej. Obecnie na przystawkach lakier jest lekko zdarty. Oglądać ją możemy na koncertach z video “Cunning Dtunts”, “S&M” oraz “Francais Pour Une Nuit”. Pierwszy raz używał jej na gigach promujących płytę “Load”.

Kolejna gitara jest dość dziwna. ESP Wavecaster wykonany z akrylu (większa płyta pleksi), wypełniona niebieskim płynem identycznym z tym, który jest używany w popularnych „Lava” lampach. Kirk tylko raz użył jej na żywo, do wykonania piosenki „Am I Evil?” na Cunning Stunts. Przystawka jaka jest w tej gitarze to EMG 81.

Podczas nagrywania płyty Kirk w swojej kolekcji posiadał również (jeden z bardzo wielu) Gibson Les Paul Stadnard. Jak większość jego gitar od tej firmy, jest standardowym modelem. Przystawki posiada firmy Gibson.

Następny nabytek to Fender Stratocaster Headstock Reverse. Posiada ona odwrócona główkę oraz mostek (podobny model posiadał Steve Ray Vaughan). Kirk używał jej w tamtych czasach tylko do rozgrzewania się na koncertach.

Następne gitary nie pożyły długo u Kirka (chociaż jak wiemy ma on sentyment do swoich gitar). LTD Smash zostawały niszczone podczas jednej z tras. Jedna z nich została rozwalona podczas “Cunning Stunts”. Przystawki w niej to Seymour duncan humbucker przy mostku oraz single coil przy gryfie. Konstrukcja ich to bolt-on. Posiada 2 potencjometry, po jednym na volume i tone.

Kirk posiadał również w tamtych czasach i akustyczne gitary. Jedną z nich jest 1966 Martin D-28. Używał jej na koncertach podczas akustycznych setów.

Ostatnią gitarą jaką nabył podczas promocji tego albumu jest Fender 1963 Stratocaster #1 i #2. Jest to standardowy model tych gitar. Nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym. Kolor jej to morska zieleń z białą maskownicą. Na zdjęciu widzimy dwie bardzo podobne gitary, różnią się jedynie tym, że drugi model nie posiada obić i ma pożółkniętą maskownice. Oglądać ją możemy (model #1) w teledysku do “I Disappear”.

Nowa płyta “Reload” to oczywiście nowe “perełki” w kolekcji Kirka. Pierwszą z nich jest Gibson Les Paul Standard. Przystawki to 2 Gibson PAF. Oglądać możemy jej w teledysku do “The Memory Romains”.

Kolejną nowością podczas sesji tej płyty jest gitara Dan Electro U2. Niestety nie wiemy zbyt dużo o tej gitarze. Można ją ujrzeć w teledysku do “The Unforgiven II”.

Godin Multiac black, blonde & blue to następna nowość w kolekcji Kirka. Posiada on 3 modele tej gitary w kolorze czarnym (black), naturalnym (blonde) oraz niebieska (blue). Korpus ich jest wykonany z mahoniu, gryf z klonu, zaś podstrunnica z palisandru. Elektronika w nich to Custom LR Baggs I-Beam Duet electronics z przystawką montowaną tuż pod siodełkiem i wewnętrznym mikrofonem pojemnościowym. Używał jej do akustycznych setów podczas promocji płyty “Reload”.

Gitarą obecnie nie używaną przez Kirka jest Gibson Flying V Korina #1 (Natural). Parametry tej gitary są standardowe dla tego modelu. Jest ona koloru brązowego z białą maskownicą.

Podczas wizyty w Polsce Kirk dostał gitarę od syna Witkowskiego (słynnego lutnika – przyp. red.). Specjalnie zrobioną na tą okazję. Jest to gitara Witkowski ST Junior.

Ostatnim nowym nabytkiem Kirka podczas promocji tej płyty jest ESP Semi-Acustic Eclipse. Korpus wykonany jest z mahoniu z przednią płytą z klonu, podstrunnica zaś z palisandru. Przystawka jest piezoelektryczna z aktywnym equalizerem. Posiada tylko potencjometr volume. Używana była podczas akustycznych koncertów przy trasie promocyjnej “Reload”.

Płyta “Garage Inc.” też przyniosła nowości wśród gitar. Tym razem jest to ESP KH-3 Eclipse. Jest strojona do D. Korpus jest zrobiony z olcha, gryf z mahoniu, zaś podstrunnica z palisandru. Nie posiada żadnych grafik na korpusie. Na gryfie możemy oglądać pająki na progach:1, 3, 5, 7 i 9 oraz czaszki z piszczelami na progach: 12, 15, 17, 19, 21 i 21. Użył ją podczas występu “MTV’s: Metallica at Roseland Ballroom” w utworze “The Small Hours”.

Kolejnymi nabytkami są ESP Vintage Plus #1 i #2. Posiada on 2 modele tej gitary. Różnią się jedynie wytarciami na korpusie. Jest to standardowy model tej gitary.

W studiu również użył Fender Telecaster white. Nie wyróżnia się on niczym szczególnym. Nie została użyta ta gitara na koncertach.

Gibson Les Paul Standard to gitara, która nigdy nie ujrzała “światła dziennego”. Kirk używał jej tylko w studiu. Nie wyróżnia się niczym specjalnym.

Oraz ostatnią gitarą w tamtych czasach jest ESP Flying V #2. Jest to gitara bardzo podobna do KH-1, tyle że ma wprowadzone kilka dodatków, a mianowicie dodano 2 przystawkę EMG 81 oraz ma stały mostek tune – o – matic. Na progach można zauważyć tańczące diabełki. Była używana podczas występu “S&M”.

Podczas trasy “Summer Sanitarium Tour” Kirk nabył 3 nowe gitary. A mianowicie ESP “Frankenstein”. Różnią się od siebie kolorem (jedna jest czerwona, zaś druga zielona) oraz potencjometrami. Korpus jest z olcha, gryf z klonu, a podstrunnica z palisandru. Posiada 2 przystawki EMG 81. Ma aż 6 potencjometrów (zielony model posiada jedynie 2 potencjometry, tak samo jak jeden z czerwonych), oraz stały mostek tune – o – matic. Oznaczenia progów na boku podstrunnicy podświetlane są na zielono. Zaś na progach widnieje napis “WARNING! THE MONSTER IS LOOSE!”. Grafika na korpusie przedstawia Boris’a Karloff’a jako Frankenstein’a. Oczy Frankenstein’a są podświetlone czerwonymi (w drugim modelu na zielono), bardzo jasnymi diodami LED. Jeden z modeli z czerwoną grafiką oraz 2 potencjometrami można oglądać na dodatku DVD do płyty “St. Anger”.

Kolejna płyta to także kolejne wiosła w kolekcji Kirka. Pierwszym z nich jest ESP Flying V #3. Posiada 2 przystawki EMG 81. A na gryfie widnieją tańczące diabełki na progach 3, 5, 7, 9, a na pozostałych “Verre à Martini”. Można ją oglądać na gigach promujących płytę “St. Anger”.

ESP 1958 Flying V #4 to nowość podczas promocji tej płyty. Tak jak poprzedni model także posiada 2 przystawki EMG 81. Konstrukcja mostka tym razem to tune – o – matic z przeciągniętymi stronami przez korpus. Mogliśmy ją oglądać podczas koncertów promujących “St. Anger” oraz na teledysku do “The Day That Never Comes” oraz “Francais Pour Une Nuit”.

Podczas promocji tego albumu można było oglądać bliźniaczy model jednej z gitar, a mianowicie był to ESP KH-3 “Invisible Kid”. Jak sama nazwa wskazuje używał ją właśnie do grania tego utworu. Niczym nie różni się od poprzedniej oprócz grafiki, ta posiada nad przystawkami biały napis “Invisible Kid”. Można ją oglądać podczas kręcenia dodatku dvd do płyty “St. Anger” w tym właśnie utworze.

Rzadko używaną gitarą Kirka to Fender Stratocaster w kolorze brudny biały oraz pożółkniałą maskownicą. Użył ją na koncercie w 2006 roku na Rock am Ring. Oraz inną rzadko używaną gitarą firmy Fender Stratocaster tym razem w kolorze czerwonym ze złotą maskownicą.

Kolejnym nabytkiem jest ESP Eclipse Standard. Obecnie zapomniana przez niego gitara. Jest to standardowy model z wmontowanymi przystawkami EMG 81/81. Posiada mostek tune – o – matic.

Następna gitara to ESP Viper. I znów standardowy model. Na 12 progu posiada napis ESP. Obecnie także nie używana.

Kolejne wiosło użyte tylko w studiu to Fender Telecaster w kolorze czerwony. Standardowy model gitary. Można było ją oglądnąć podczas “Making Of Death Magnetic”.

Kolejną gitarą, której nie używał na koncertach a jedynie w studiu podczas tego okresu jest Zemaitis Les Paul. Jest to seryjny model tej gitary. Nie wyróżnia się niczym specjalnym.

 

Kolejną gitarą używaną tylko w studiu jest Ernie Ball Music Man JP. Jest to model sygnowany przez Johna Petrucciego. Jest ona koloru metallic green. Nie posiada żadnych dodatków Kirka.

Kirk posiada również akustyczną gitarę Line 6 Variax w kolorze czarnym. Użył jej m.in. podczas koncertu Benefit High School.

Ostatnią gitarą podczas promocji tej płyty jest Gibson Les Paul Flamed. Nie wyróżnia się niczym szczególnym od pozostałych modeli tych gitar. Wokół korpusu jest żółty binding. Najczęściej grał na niej utwór “Frantic”. Używał jej podczas promocji płyty “St. Anger”.

I kolejna paczka gitar Gibson Les Paul dla Was. Oczywiście w jednym miejscu. Dlaczego? Bo nie różnią się niczym szczególnym, oprócz koloru. Jak i inne modele, na tych gra również m.in. Nothing Else Matters, Welcome Home (Sanitarium), Fade To Black, Frantic (jak widzimy, Kirk czasem nalepia na główki nazwy utworów, które najczęściej gra na danej gitarze).

Jedną z pierwszych nabytych gitar pomiędzy wydaniem płyt (tak mi się wydaję, nie wiem, w którym okresie nabył tą gitarę) jest ESP KH-2 Dracula #1 i #2. Korpus wykonany jest z olcha, gryf z mahoniu, zaś podstrunnica z palisandru. Progi są oznaczone krzyżami (tak jak na gitarze Tonny’ego Ioommi’ego). Na korpusie grafika animowanego Draculi. Posiada 2 modele, różniące się jedynie grafiką z filmu. Używał jej podczas “Francais Pour Une Nuit” oraz “Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico”.

Podczas pracy nad albumem Death Magnetic Kirk używał także gitary Fender Stratocaster David Gimour Signature. Korpus jest z olcha, gryf i podstrunnica klonowa. Przystawki w nim to 1 Custom ręcznie nawijany singiel 50s Strat (gryf), 1 Custom ręcznie nawijany singiel Strat (środek), 1 Seymour Duncan SSL-5 Strat (mostek). Mostek w nim to American Vintage Synchronized Tremolo, Custom Beveled Tremolo Block i Skrócone ramię tremolo.

Kolejny nabytek użyty tylko w studiu to standardowy (jak wiele w jego kolekcji) model Fender Stratocaster jest on czarny z białą maskownicą. Oraz kolejny z tej serii Fender Stratocaster tym razem zółty z białą maskownicą i czarnym osprzętem (przystawki i potencjometry).

Płyta “Death Magnetic” przyniosła kolejne wiosła w kolekcji Kirka. Jest to Teuffel’s Tesla Classic. Ta konstrukcja gitary zadziwiła wszystkich, jest nietypowa. Nie posiada główki, mostek w nim jest stały, posiada 2 humbackery. Nad przystawkami jest switch, a raczej przycisk działający jako switch. Posiada on także wejście mini – jack na kabel.

Kolejną nowością, to Teuffel’s Birdfish jest dość dziwnej konstrukcji jak poprzedni model. Nie posiada on główki ani korpusu. Za to ma 2 tonebars, posiada 3 przystawki (humbackery P90) oraz mostek tune – o – matic. Posiada także wejście mini – jack na kabel. Pierwszy raz można było ją zobaczyć podczas europejskiej trasie promującej płytę, a wykonał na niej “The Judas Kiss”.

Następną gitarą jest Zach The Bass (Zachary Guitar). Używał jej w studiu do nagrania płyty “Death Magnetic”. James posiada taki sam model, lecz w innym kolorze (zielony). Można ją zobaczyć na DVD “Making of Death Magnetic”.

Następną nowością jaką nam pokazał na tej trasie jest Gibson Explorer Korina. Podczas europejskiej trasie wykonał na niej m.in. “Too L0ate, Too Late”.

Także nowym nabytkiem jest Gibson Michael Schenker style. Jest to kopia gitary Michaela Schenkera (grał w takich grupach jak, Scorpions, UFO, Michael Schenker Group – przyp. red.). Najczęściej grał na niej “Seek & Destroy”.

Jeszcze jednym nowym nabytkiem jest gitara firmy ESP M-II, modelu niestety nie znam. Na korpusie można znaleźć grafikę Marka Rydena (amerykańskiego malarza). Jest na niej pszczoła symbolizująca wiedzę, kruk symbolizujący sekrety mądrości, oraz wszystko widzące oko znak powszechnej wiedzy, Kaduceus (znak przedstawiający krótką laskę, przeplataną dwoma wężami), oznaczający drzewo życia, ręka z niebios, róża, oraz znak zodiaku Kirka – skorpion. A także wiele czaszek oraz yin – yang. Oraz można zauważyć ślady zużycia i zadrapań, które są zrobione celowo. Można ją oglądać na “Francais Pour Une Nuit” w utworze “Cyanide”.

Podczas europejskiej trasy promującej nową płytę, Kirk pochwalił się kolejną gitarą sygnowaną własnym nazwiskiem. ESP KH-2 The Bride Of Frankenstein, jest to standardowy model KH – 2. Na korpusie widnieje grafika z horroru “The Bride Of Frankenstein”. Na progach można oglądać pioruny.

Ostatnim nowym nabytkiem podczas trasy po Europie (w 2009 roku) jest też dość dziwny model gitary TC Customs Death Magnetic Flying V. Przypomina trochę kształtem gitary typu flying v, lecz różni się znacznie od niej. Na gitarze możemy podziwiać grafikę z okładki najnowszej płyty “Death Magnetic”, zaś na gryfie jest napis z okładki “Death Magnetic” wykonany tą samą czcionką.

Nową gitarą Kirka jest replika gitary Jamesa, której używał na początku kariery w zespole. Jest to kopia Epiphone Flying V. Jest to Gibson Flying V #4. Użyta była w studiu HQ podczas prób, przed rozpoczęciem obecnej trasy po USA.

Kolejnymi gitarami są Gibson Flying V #5,  #6 i #7. Pierwszy model nigdy nie używany na koncertach jest koloru czarnego z białą maskownicą. Posiada 2 potencjometry oraz przystawki EMG 81. Drugi model różni się od poprzedniego tym, że posiada tylko jeden potencjometr, zaś trzeci jest koloru tobacco sunburst z białą maskownicą. Posiada 4 potencjometry oraz oryginalne przystawki od firmy Gibson. Posiada także mostek typu Vibrola Maestro Tremolo (identyczny w swoim modelu miał Jimi Hendrix).

Kirk na ostatnim koncercie w Minneapolis pokazał nam nową gitarę, a zagrał na niej “One”. Jest to gitara firmy ESP KH-2 Green Burst. Jest ona żółta z czarną obwódka na brzegach korpusu. Posiada mostek typu floyd rose. Od 17 do 24 progi są scallopowe. Ostatnio Kirk nakleił pod mostkiem naklejkę na cześć zmarłemu na raka w dzień koncertu przyjacielowi. Jest to naklejka “Wyldewood Surf Club-Lake Erie”. Obecnie naklejka zmieniła miejsce, jest z tyłu korpusu.

Także w Minneapolis można było podziwiać jeszcze jedną nową gitarę Kirka, tym razem jest to The Moog Guitar E1. Jest ona jak widać na zdjęciu czarna z mostkiem Wilkinson tremolo. Korpus jest z olcha, podstrunnica zaś z hebanu. Przystawki w nim są firmy Moog. Posiada on 5 potencjometrów, Vo power knob, piezo blend, harmonic balance knob, master volume knob i tone/filter knob oraz 3 przełączniki, mode selector switch, filter toggle switch oraz pick-up selector switch. Wejście kablowe jest na inch jack.

Jednym z nowszych sygnowanych gitar Kirka jest ESP KH-DC. Pierwszy raz pokazał ją na trasie promującej płytę “Death Magnetic”. Konstrukcja jej to See Thru o kolorze Black Cherry. Mostek to tune – o – matic. Firma ESP wystawiła ten model do sprzedaży, również tańszą wersje LTD. Więcej informacji na stronie producenta.

Nowym nabytkiem jaki pokazał nam Kirk na ostatnich koncertach w tym roku jest ESP KH-3 Tobacco Sunburst. Jest to gitara sygnowana jego nazwiskiem. Ma identyczne parametry i użyte drewno co w przypadku innych modeli. Na 12 progu jest napis “ESP”. Jest on koloru naturalnego z czarną obwódką wokoło korpusu. Progi od 17 do 24 są scallopowe. Podczas występu w Las Vegas wykonał na nim m.in. “Fade To Black”.

Na jednym z koncertów promujących płytę Death Magnetic mogliśmy oglądać Gibson Les Paul Bigsby. Jest to zwykły model Standard z mostkiem bigsby. Parametry identyczne jak w innych Les Paulach.

Jest to jedna z ulubionych gitar Kirka ESP Stratocaster. Czarny z perłową maskownicą oraz czaszką za mostkiem. Posiada 3 single coil. Często pogrywa na niej podczas wakacji w swoim domu na Hawajach.

Kolejną gitarą używaną jedynie na Hawajach jest Fender Telecaster ’69. Korpus jest z drzewa różanego. Jest to bardzo rzadko spotykany egzemplarz. Kirk zbiera stare, niedostępne gitary.

Następna gitara “hawajska” to Fender Telecaster ’68. Korpus jest w nieuchwytnym wykończeniu Charcoal Frost.

Następna gitara z serii “hobby” Kirka to Gretsch Withe Falcoon ’57. Jest to kolejny rzadko spotykany model tej gitary, a także nigdy nie używany na koncertach.

Kolejna gitara z kolekcji “hawajskiej” to Fender Stratocaster ’63 w kolorze Olympic white oraz Fender Stratocaster w kolorze czerwonym z pożółkłą maskownicą i obiciami na korpusie. Pierwszy posiada obicia na korpusie, perłową maskownicę oraz 3 single coil. Nie używane na koncertach.

Kolejna z tej samej serii to Gibson ES-345. Rzadko spotykana w kolorze czarnym ze złotym bindingiem gitara, już nie produkowana. Posiada ruchomy mostek bigsby.

Także nieznany mi bliżej okres nabycia gitary. Kolejny ESP KH-20. Na korpusie możemy oglądać top z klonu falistego. Raczej nie używał jej jeszcze live. Jak na poprzednich modelach na progach można oglądać czaszki ze skrzyżowanymi kościami oraz w tym modelu między progami 10 a 14 widnieje napis “KH 20″. Jest to limitowana seria na 20 – jubileusz współpracy z firmą ESP.

Kolejny model gitary ESP KH-2 Mirror w kolekcji Kirka. Jest ona jak widzimy czarna z imitującą lustro maskownicą. Na progach widnieją czaszki ze skrzyżowanymi kościami. Ostatnio często używana na koncertach. Najczęściej gra na niej “The Was Just Your Life” i “The End Of The Line”.

Następny model pokazany nam to Gibson Flying V Korina #2 (Natural) oraz #3 (Black). Są to standardowy model tej gitary. Pierwsza nigdy nie używana na koncertach, koloru brązowego z czarną maskownicą. Druga posiada lekki relic na korpusie oraz przystawki EMG 81 i 60. Używał jej na trasie promującej płytę Death Magnetic.

Podczas koncertów w Meksyku, z którego wyszło DVD “Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico” Kirk pokazał nam jedną nowość, a mianowicie Ken Lawrence Flying V. Co ciekawe główka w tym modelu jest taka, jaką można zobaczyć w basach tej firmy. Przystawki prawdopodobnie w niej to Seymour Duncan (których od lat nie używa). Posiada mostek tune-o-matic.

Podczas koncertu we Francji na Stade de France na 25 – lecie płyty Metallica (Black Album) Kirk pokazał nam nową gitarę. Jest to ESP KH-2 White Zombie. Jak wszyscy wiemy jest on miłośnikiem horrorów wiec i na tej gitarze przestawił okładkę z kolejnego filmu. Na 12 progu widnieje nietoperz jak w przypadku modelu Dracula. Oraz powyżej 15 progu ma on progi scallopowe.

Przy pracy nad albumem wspólnym Metalliki i Lou Reeda “Lulu” użył gitary Gibson VOS SG Custom. Jest koloru białego, posiada 3 przystawki Gibson ’57 Custom. Oznaczenia progów to kwadraty. Posiada także ruchomy mostek Maestro Vibrato tailpiece. Używana jedynie w studiu.

Gibson SG Doublneck jest to kopia gitary Page’a. Użył ją podczas próby/parodiowania zespołu Led Zeppelin.

 

 

Obecnie na trasie Kirk używa danego sprzętu:

Mesa Boogie Dual Rectifier amp heads
Randall RM100KH Kirk Hammett Signature amp heads
Randall Kirk Hammett Signature 4×12 speaker cabinets
Shure UR4D wireless gear
TC Electronics G-Major fx unit
Dunlop Crybaby DCR-ISR wah control
Dunlop Kirk Hammett Signature wah pedals
Ibanez Tube Screamer
Digitech Whammy pedals
Line 6 MM4 modulation pedals
Line 6 DL4 delay pedals
Digitech Space Station pedal
Voodoo Lab Ground Control switcher
Furman AR Pro power conditioner
Isolation chamber road cases for guitar sounds

 

Podczas koncertu na 30 – urodziny zespołu w Fillmore Kirk użył nowego prototypu od firmy Randall wyprodukowanego specjalnie pod niego oraz sygnowanego jego nazwiskiem.

Zaś struny jego to:

Ernie Ball RPS 11-48 strings

http://www.themusiczoo.com/blog/2012/gibson-kirk-hammett-flying-v-prototype/


Zobacz również:


Inne

35 komentarzy do “Gitary Kirka Hammetta”


Dodawanie komentarza

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.



Możesz używać następujących tagów HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

You can add images to your comment by clicking here.