Zmiany w wokalu Jamesa na przestrzeni lat: czy naprawdę jest teraz tak źle?
Ostatnio sporo słyszy się narzekań na kolejnych członków Metalliki z uwagi na popełniane przez nich błędy w sztuce grania na żywo. Nie ominęło to również Jamesa, który – choć z gitarą radzi sobie jak zawsze świetnie – z głosem już jakby mniej. Ktokolwiek słuchał choćby nagrania z niedawnego koncertu na Bemowie, ten wie, o co chodzi. Tego często nie słychać na samych koncertach, ale mikrofon pojemnościowy to zdradliwa zabawka i w nsbagraniach nic nam nie ucieknie. Sprawdźmy więc jak głos Jamesa zmieniał się w kolejnych “erach” istnienia zespołu i zastanówmy się nad przyczynami pogarszającego się stanu rzeczy.
Na początek nieco prezentacji porównawczych:
Różne utwory z kolejnych płyt (1982-2008):
Na przykładzie wybranych utworów:
Seek And Destroy (1983-2009)
For Whom The Bell Tolls (1985-2008)
Fade To Black (1985-2009)
Creeping Death (1985-2008)
Harvester of Sorrow (1988-2009)
Sad But True (1991-2009)
Loading ...Każdy z Was prawdopodobnie ma już swojego faworyta, lecz o ile kwestia barwy, czy ogólnego wydźwięku to rzecz gustu, o tyle fakty są takie, że do czasów St. Anger James praktycznie nie zaliczał częstych wpadek, czy wyciąganych bardzo na siłę dźwięków. Jeśli już, to albo zwyczajnie wiązało się to z chorobą, albo przytrafiło się człowiekowi po ludzku raz na ruski rok. No właśnie, apropos Ruskich, to gdy oglądamy takie koncerty jak Moskwa 1991, to mamy wrażenie, że gość był niezniszczalny. Agresywny od początku do końca z balladą gdzieś po środku bez zająknięć mimo uszkodzeń strun głosowych zawsze przecież wynikłych z krzyku. Wcześniej (pominąwszy czasy przed Kill’em All), choć głos Jamesa nie brzmiał jeszcze tak dojrzale i silnie (a im wcześniej tym mniej, choć nadrabiał energią), to raczej się nie załamywał. Ba, “Hit The Lights” nagrał (podobno) mając anginę, a nawet jeśli był zdrów, to był ich pierwszy kawałek i gówno potrafił, a mimo to wszystkim się dziś podoba – niektórzy nawet niedawno wysnuli tezę, że “Jamesowi chyba wraca głos”, za przykład podając uzyskany przez niego na zeszłorocznym Sonisphere wysoki krzyk niczym 27 lat temu na płycie:
W końcu jednak odczuł konsekwencje swoistego niedbalstwa. Podczas nagrywania Black Album w trakcie próby z So What (które trafiło na singiel Sad But True) doświadczył komplikacji, po których po raz pierwszy w życiu wziął podstawowe lekcje śpiewu i zaczął stosować proste rozgrzewki (od swojego nauczyciela dostał kasetę, z którą pracuje po dziś dzień). Oto jak ćwiczy i mówi o powyższym wypadku:
Wspomniane uszkodzenia – najwyraźniej wymykające się spod kontroli – sprawiły, że James zmienił technikę (przyznał to w jednym z dawnych wywiadów) i już na LOAD zaprezentował czysty, choć wciąż mocny głos. Dawało się to jednak odczuć bardziej na koncertach, czego kulminacją był chyba S&M, przy którym niejednym nasuwały się “operowe” skojarzenia (Pavarotti by się w grobie przewrócił, słysząc takie porównania, ale było w nich ziarno prawdy). Zupełnie już czysty wokal z mocnymi, bardzo okazyjnymi wstawkami to patent, który przerabiamy do dzisiaj, choć na płytach od St. Anger włącznie siłą rzeczy w zw. z powrotem do thrashu powrócił i krzyk. Niestety tylko w studio. Różnica między 2000, a 2010r. jest jednak taka, że czysty głos Jamesa wtedy nadal połączony był z precyzją, zadziornością, siłą przebicia i oddaniem ducha utworów, a dziś… można odnieść wrażenie, że śpiewa po najmniejszej linii oporu, bez – tak ważnej w wokalistyce – świadomości tego, co chce się zrobić za sekundę, klepiąc po prostu tekst automatycznie, no i – wracając do sedna – często popełnia gafy.
Jakie mogą być tego przyczyny?
1. Wiek – to chyba ta najczęściej wymieniana. O ile dla wytrenowanego głosu nie powinien mieć znaczenia (to głupi mit, że głos marnieje z wiekiem – przecież na albumie brzmi dobrze, prawda?), o tyle jego konsekwencją na pewno jest to, że niezmiennie szybkie granie męczy z każdym rokiem coraz bardziej. Z kolei szybsza utrata sił wiąże się z koniecznością ich oszczędzania, więc od początku występu nie ma rewelacji (zwróćcie uwagę np. na b. szybko kończone ostatnie wyrazy wersów, byle dać radę złapać oddech, zwłaszcza w otwierającym najczęściej, szybkostrzelnym TWJYL, co brzmi dość niedbale, bo nie jest wykończone z należytym akcentem, nie mówiąc już o mniejszym ciśnieniu i mocy) – a potem gdy i tak tych sił pomału braknie – ze zwiększonym prawdopodobieństwem popełnienia błędu. Nic więc dziwnego, że na stałe w setach goszczą po 4 ballady, co dawniej było nie do pomyślenia.
2. Wiek? - tak, po raz drugi.. Drugą konsekwencją wieku jest obniżanie się głosu. James dość naturalnie poddawał się temu procesowi – wystarczy porównać Black Album, a nawet już AJFA do wcześniejszych dokonań, albo LOAD do Black Albumu. Oczywiście to nie trwa w nieskończoność, ale jest normalne, że 30/35-letni facet nie ma głosu 20/25-latka. Na St. Anger, gdy do łask wrócił krzyk, poza wysokimi, kontrolowanymi skrzekami mieliśmy generalnie nadal niższą tonację i piękne, wcześniej niespotykane na albumach, brutalne frazy. Można? Można. Więc czemu nie ma tego na Death Magnetic? Otóż za radą Ricka Rubina chłopaki postanowili nagrać całość w tonacji z czasów Master of Puppets. Wszystko super – faktycznie z albumu i z Jamesa bije “młodsza” energia, ale w studio można zdziałać cuda, a na żywo? That Was Just Your Life, czy All Nightmare Long – tam (ale nie tylko, bo zwykle i w szybkich numerach z KEA) najczęściej James nie daje rady na koncertach. Tempo i prawie 50-letnie gardło robią swoje i nasz bohater balansuje na granicy swoich możliwości. To, co kiedyś było dla niego naturalne, dziś przychodzi mu z trudem i prędzej czy później zawsze się wyłoży na jakimś ledwo wyciąganym fragmencie. Jak mógłby temu zaradzić? Abstrahując od ew. niedociągnięć o charakterze drugoplanowym w porównianiu do siebie sprzed lat, fałsze mógłby zredukować do zera zwyczajnie śpiewając niżej całe kawałki, lub wrażliwe fragmenty. Tu go trzeba pochwalić, bo – to może tylko takie wrażenie – ale już na Bemowie jakby częście stosował to drugie. Dla przykładu druga część refrenu ANL była zupełnie inna niż oryginalna – schodziła w dół. Efekt? Wszystkim się podobało, brzmiało b. dobrze, a James praktycznie wyeliminował ryzyko kompromitującego błędu, choć niestety nie zastosował tego dość często, by ustrzec się ich całkowicie.
3. Wiek?! Ano wiek – trzecią konsekwencją starzenia się jest to, że człowiek zwyczajnie się zmienia. Czy można od 47-latka, ojca kilkorga dzieci i szczęśliwego męża (w dodatku “czystego”, a więc brak stymulantów mogących wydobyć to, co negatywne), żeby miał w sobie tyle paliwa z wysoką domieszką gniewu, co za młodu? Umówmy się – większości tych z nas, którym marzy się przygoda z muzyką, po takim czasie by się już nie chciało, pomijając już wszelkie czarne scenariusze, które mogłyby się nam przytrafić, a z których oni wyszli zwycięsko. To, że nadal jeżdżą po świecie i wyłażą na scenę dla nas, to powołanie dane nielicznym. Ale lata lecą. James dziś to supertatuś, który w domu jest “naczelnym clownem”, jak sam o sobie mówi. Cholera, on już nawet nie przeklina. Zatem – tak, to chyba jest jakiś czynnik, bo zaraz przejdziemy do następnego, który – gdyby nie zaistniał – mógłby dać mu większego powera, ale bez nastawienia i najlepsza technika na nic. Mógłby śpiewać bezbłędnie, ale czy na powrót agresywnie? Czy to jeszcze leży w jego naturze?
4. Niedouczenie - można śpiewać całe życie, ale jeśli robiło się to cały czas źle, czy też nie do końca dobrze, to złe nawyki pozostają, a wyzwania zamiast maleć, potęgują się. Jamesowi brak wokalnego treningu uchodził płazem do wspomnianego “wypadku”. Co tu dużo gadać – darcie mordy ma w genach po matce. Świetny głos i wrodzone wyczucie dawały b. zadowalające efekty, ale krzyk rządzi się swoimi prawami i z połączenia intensywnej trasy i niedbałości o siebie musiało wyjść, co wyszło. Stety lub nie, skutkiem tego (kto wie, czy nie podpuszczony przez nauczyciela, bowiem mało który wtedy akceptował takie techniki wokalne) James po prostu przestał krzyczeć. Dziś nietrudno o profesjonalne materiały szkoleniowe, dzięki którym można nauczyć się wrzeszczeć godzinami bez większych problemów (uszkodzenia są zawsze, sztuka polega na ich minimalizacji i kontroli), ale wtedy nie było tak różowo. Demony nieuctwa powracają dziś, gdy James rzuca się z motyką na słońce – chce uzyskać dawne efekty w tonacji jak za młodu, a nie do końca potrafi zapanować nad tym wszystkim, zwłaszcza że tempo jest z każdym rokiem coraz bardziej nieubłagane.
Inna sprawa to to, że w ogóle trochę mija się z celem aranżowanie wokali stworzonych z myślą o krzyku na śpiew klasyczny. Pomijamy tu różne egzotyczne covery. Można wszystko, tylko nie ma się co dziwić, że brakuje kopa. O ile adaptacje na S&M mają swój urok – można je kochać, lub nienawidzić – o tyle dziś daleko Jamesowi i do tego, no i na żywo nie da się nanieść poprawek na nagranie. Na zasadzie przeciwieństwa można to porównać do krzyczenia utworów Celine Dion. Są bodaj jakieś rockowe covery jej kawałków, ale generalnie krzyk to nie jest technika do wyrażania prezentowanych przez nią emocji. Albo gdyby “Mama Said”, czy “Nothing Else Matters” były wrzeszczane. Nihuyah. Może być fajnie, ale jak No Remorse, to żadnych skrupułów, a nie syreni śpiew…
Śmiesznie więc czasem brzmi kontrast, gdy z rysującym się na twarzy bólem wymusi jakiś wyższy fragment i nagle rzuci soczystym, niskim “chuj”, co nadal mu równie fajnie wychodzi. A przecież mógłby tak cały czas… Mógłby wyciągać rzeczy z łatwością i z pazurem, i w dowolnym tempie, bo to nie kwestia sił, ale techniki. Im lepsza, tym mniej sił potrzeba. Pytanie, czy stary pies będzie chciał się nauczyć nowych sztuczek. To naprawdę łatwe. Taki wyga migiem opanowałby rady, z jakich korzystają dzisiejsi wokaliści z Lamb of God, czy Avenged Sevenfold. Nie tylko łatwiej wszystko by mu przychodziło, ale i wydobyłby z siebie więcej diabła. Może więc wyślemy mu w prezencie np. DVD pt. “Zen of Screaming” pani Melissy Cross? 100% gwarancji, że po miesiącu brzmiał i śpiewałby lepiej. Każdy kto poświęcił temu czas – od amatorów po profesjonalistów – to potwierdził. Ale to są zaawansowane porady i ćwiczenia od zawodowca z branży, a nie jakiegoś bliżej nieokreślonego nauczyciela sprzed 20 lat i jego kasety magnetofonowej.
5. Tempo – to słowo padło już wcześniej. Zauważyliście, że i tak szybkie kawałki jak np. Creeping Death, czy Blackened (i cała reszta tak naprawdę z balladami włącznie) grane są jakieś 10-20% szybciej? Nie wiadomo, czy to konieczne, bo przecież nie tak je nagrali i są zajebiste w tempie, jakie dała fabryka, lecz Jamesowi na pewno to nie pomaga. Momentami wcale nie ma się co dziwić, że nie wykańcza wersów, bo czasem wydaje się nie mieć miejsca nawet na najkrótszy oddech. On tam walczy o życie, a nie o nasze względy.
6. Trasa – im dalej, tym gorzej. Taką prawidłowość widać. Ewidentne zmęczenie materiału z czasem, ALE.. Przecież robią sobie co rusz po 2 tygodnie przerwy! To naprawdę dużo czasu. Dla bardzo zużytego gardła zwykle wystarczy dzień, dwa milczenia i jest dobrze. Dla ciała i ducha z kolei – nie wątpimy chyba, że stać go na rozrywki, które pozwolą mu się zrelaksować do znudzenia. Więc? Żadna wymówka, może kiedyś, ale nie dziś – kłania się znów brak techniki. Najlepsi w ogóle się nie wysilają, grają dzień w dzień i brzmią jak pieprzone tyranozaury.
7. Używki - przecież James nie pali i nie pije! No właśnie. Kiedyś cygarka i chlanie było normalką. Używki swoje ze strunami robią i nie jest to nic dobrego, ale niektórzy ten argument podnoszą pół-żartem (bo przecież odkąd “zmądrzał” zaczęły się te problemy), że właśnie ich brak ma tu coś do rzeczy. W sumie weźmy taką Janis Joplin… ale to raczej długoterminowe skutki. Odstawienie nie przywraca nagle słabszej barwy, choć na przestrzeni lat na pewno znikną ew. uszkodzenia i podrażenia, które mogłby dawać trochę “przesteru”. Na upartego można stwierdzić, że skoro doktorem wokalistyki nie jest, to z braku piwa może mu brakować potrzebnego do pełnej kontroli nad głosem luzu. Fakt jest taki, że jedno piwo rozluźnia jak najlepsza rozgrzewka, choć zimne i gazowane tuż przed niemal uniemożliwia poprawną emisję głosu, ale oni kiedyś przecież walili browar od rana, więc zawsze “był w nastroju”. Jeśli dziś zastąpił je mlekiem, albo sokami 100%, to jeszcze gorzej dla jego gardła. Brak luzu zatem i tłuszcz / kwasy cytrusowe – to może być to, ale bądźmy poważni – to raczej znów wina techniki, nie niedoboru piwa.
8. Mikrofon – w zajawce padło stwierdzenie, że to “zdradliwa zabawka”. Być może zwróciliście uwagę, że reszta Wielkiej Czwórki korzystała z mikrofonów dynamicznych, podczas gdy James ma pojemnościowy. Wynika to prawdopodobnie z faktu nagrywania “livemetek”, pojemnościowe mikrofony bowiem lepiej zbierają dźwięk. Skutek uboczny jest jednak taki, że najmniejszy nawet błąd się nie ukryje, dlatego na scenę zaleca się je tylko wokalistom najwyższych lotów i do utworów, w których detale wokalne (najmniejszy mlask, szept, duża gra aktorska, etc.) odgrywają istotną rolę, czyli np. są dobre dla artystów takich jak(pierwsi z brzegu): Sarah McLachlan, Michael Buble, Katie Melua, itp. Rock / metal na scenie był zawsze domeną mikrofonów dynamicznych, które wiele wybaczają, a tak to my musimy tę cechę opanowywać. OK, jak się okazuje James na scenie używa jednak mikrofonu dynamicznego (a kiedyś właśnie używał pojemnościówki, co zostało zmienione prawdopodobnie z uwagi na jego obecną formę – dzięki za info Robert!), co nie zmienia faktu, że inne wrażenie mamy na żywo (echo, publika, basy i reszta + różowe okul.. ekhem, nauszniki), a inne, gdy w domowym zaciszu słuchamy tego, co “usłyszał” sam mikrofon i w zasadzie problem pozostaje ten sam: uwypuklenie wszystkich niedociągnięć, których pod sceną w większości nie zauważamy, a które w studio są eliminowane drogą wielu prób. Na szczeście nie ma jeszcze katastrofy ala Enrique:
(szwedzki narrator mówi na początku: “dowód na to, że opakowanie jest często ważniejsze od zawartości”)
9. James to gitarzysta – facet śpiewa dłużej, niż większość z nas chodzi po świecie, ale czy to czyni z niego wokalistę na 100%? Czy jest jak Bruce Dickinson? Albo Dio? Oni pokazali, że można mimo wieku, ale oni robią(li) to na scenie całymi sobą. Nie grają(li) jednocześnie na niczym. Ci dwaj akurat śpiewają klasycznie, ale nie brak krzykaczy jak np. Phil Anselmo, którzy – choć mają zapędy kompozytorskie, czy instrumentalne – na scenie są od jednego i to tym zyskali sobie sławę i wpisali się do historii, nie zaś graniem, czy tworzeniem legendarnych riffów. Ciężko więc powiedzieć, w jakich proporcjach James jest kim, czy to 50:50, czy 30:70. Wiemy jednak, jak kocha tworzyć nową muzykę, jak nie może się doczekać, by znów wejść do studia, jaka to z niego maszyna do robienia riffów. Podczas, gdy muzykę tworzą cały czas, za wokal i teksty zabierają się dopiero pod koniec procesu. Wokal do podkładu, nie odwrotnie. Czy słyszeliśmy kiedyś, aby James wymyślił jakąś świetną linię wokalu, w zw. z czym musieli dorobić do tego muzykę? Nie słyszymy też, by James jakoś specjalnie się rozwijał. Znów – ma jakąś tam kasetę z rozgrzewką i ciągle bazuje na uzyskanej kiedyś tam podstawowej wiedzy, a chciałoby się, by miał do tego podejście niczym Rob do gry na basie…
Późno już i czas to pomału publikować, więc odpuszczamy dalsze rozmyślania – teraz Wasza kolej. Piszcie, co o tym myślicie i czy widzicie jeszcze jakieś powody? I rzecz jasna – z jakiego okresu wokal Jamesa pasował Wam najbardziej?
Na koniec terapia śmiechowo-szokowa dla tych, którzy narzekają na dzisiejszy wokal Jamesa szczególnie mocno… pamiętajcie: zawsze mogło być gorzej! Poniżej aktualne wideo z podkładem baaardzo wczesnego Hit The Lights, gdzie pod koniec dla porównania wchodzi obecny wokal. Sami zobaczcie:
I co? Naprawdę jest dziś tak źle? ;)
ominęło to również Jamesa, który – choć z gitarą radzi sobie jak zawsze świetnie – z głosem już jakby mniej. Ktokolwiek słuchał choćby
nagrania z niedawnego koncertu z Bemowa, ten wie, o co chodzi. Tego często nie słychać na samych koncertach, ale mikrofon pojemnościowy
to zdradliwa zabawka i w nagraniach z koncertów nic nam nie ucieknie. Sprawdźmy więc jak głos Jamesa zmieniał się w kolejnych “erach”
istnienia zespołu i zastanówmy się nad przyczynami pogarszającego się stanu rzeczy.
Zobacz również:
36 komentarzy do “Zmiany w wokalu Jamesa na przestrzeni lat: czy naprawdę jest teraz tak źle?”
Dodawanie komentarza
1. Co jak co, ale zjechał od niskiego tenora do barytonu.
O ile kawałki z Black’a jeszcze może teoretycznie całkiem wygodnie pojechać, to taki Master of Puppets jest dla niego totalną masakrą. Dźwięki w okolicy a dwukreślnego (notacja wiolinowa), a średnio e dwukreślnego to jednak nie przelewki, niewytrenowany tenor ni cholery by tego nie wyciągną.
Żeby było mu wygodnie to trzeba by gitarki tak z 2/3 tony przestroić w dół.
2. Wiek wiekiem, a technika techniką. Jakby zadbał o kondychę, załapał techniki i obniżył kawałki (stare, od ’91 wszystko jest pisane tak, że baryton spokojnie wyciągnie), to spokojnie pociągną by kawałki tak jak w studiu, a nawet lepiej.
3. Dużo złego narobił też jego nauczyciel. Serio, w tamtych czasach, spokojnie byli nauczyciele, którzy mogli go nauczyć zdrowego chrypienia. Trafił na jakieś “speca” od klasyki i mamy taki efekt. Choćby video “Vocal Power” od Jimiego Gillette z lat ’80 dało by 100 razy lepszy efekt (Gościu ma niewiele wyższy głos od Hefcia, a popatrzcie jak ładnie ciągnie), albo Maestro David P Kyle, który wykształcił takich Grungowych wymiataczy jak Layne i Cornell.
4. Nie polecałbym Zen’a. Wartość edukacyjną ma dosyć niską, a i dużo głupotek na temat powstawania chryp oraz Screamów się znajdzie. Lepiej powertować CVT, chrypki i Growle wytłumaczone bardzo porządnie, a jak się pogrzebie na ich forum to o Scream’ach też się znajdzie.
Tak, jest to shure. Metallica używa systemów Meyer’a konkretnie MILO wraz z subasami 700-HP. Na FOHu stoi Midas XL8 natomiast na monitorach XL4. Majki to tradycyjnie Audio-Technica, lecz ostatnio Shure na wokalu i Earthworks na hihacie. Jako ciekawostka: piece gitarowe omikrofonowane są majkami AE2500 -- które przeznaczone są do stopy, dlatego pewnie meta ma takiego kopa :)
Pozdrawiam
Dobra, zgaduje ze to ktorys Shure 55, lub cos w ten desen. Jakies foto z bliska by sie przydalo. W kazdym razie racja -- jest dynamiczny.
Cholera, wylogowalo mnie. To bylem ja ;]
Robert: o! Dzieki wielkie :) Skad masz te informacje? Coprawda ostatnio sie o nie nie staralem, ale byl kiedys czas, ze chcialem sie dowiedziec jakich majkow uzywa James i sie nie doszukalem. Zawsze pelno gitar i innych zabawek, a nic o PA / mic.
Mikrofon do którego śpiewa James nie jest przetwornikiem pojemnościowym ! AE5400 którego używał był mikrofonem pojemnościowym lecz od pewnego czasu już go nie używa podobnie jak z majkiem do hihatu, który został wymieniony na EarthWorks. Proszę autora o poprawki :)
“Abstrahując od ew. niedociągnięc o charakterze drugoplanowym w porównianiu do siebie sprzed lat, fałsze mógłby zredykować do zera zwyczajnie śpiewając niżej całe kawałki, lub wrażliwe fragmenty”
-racja; przykładem był koncert z rock in rio 2010 gdzie James zaśpiewał Fight Fire With Fire niżej i wyszło zajebiście, a kilka utworów wcześniej męczył się niemiłosiernie z That Was Just Your Life.
A najlepszy głos Jamesa? Trasa Justice For All -- jego ówczesny głos to było połączenie tego “krzykacza” z wczesnych lat z tym co wyczyniał po Czarnym Albumie -- połączenie idealne jak dla mnie.
dobrze by było, gdyby w kilku kawałkach śpiewał o oktawe niżej (co nadawało by “epickości”), wtedy brzmiało by to konkretniej
Wodzu: pol tonu to jest nic, jesli o wokal chodzi w sytuacji balansowania na krawedzi wlasnych mozliwosci ;] James musi linie melodyczna zmieniac, zeby w ogole w innej gamie sie najlepiej znalezc (choc na moje nie musi, niech po prostu spiewa te x dzwiekow nizej) -- robil to dosc czesto na Bemowie i bardzo dobrze (napisalem o tym w arcie), ale powinien czesciej, bo i tak zaliczyl kilka faili, a to fajnie brzmi, gdy uzywa swojego bardziej naturalnego w tym wieku rejestru.
@ MI_rai -- a może poprostu to inne osoby maja bardziej wyszukany gust ? no przyznaj się, jaka jest twoja ulubiona płyta Metalliki xP
“Otóż za radą Ricka Rubina chłopaki postanowili nagrać całość w tonacji z czasów Master of Puppets”
nie zapominajmy, że na koncertach Metallica i tak gra o pół tonu niżej, niż na Masterze, czy DM ;]
Jak dla mnie najlepszy głos James miał w okolicach 1990 :P
Oczywiście na nagraniach wszędzie brzmi świetnie, ale wiadomo, że to nie to samo co wersja “live”.
Wg mnie jest wcale tak źle, może to nie to samo co kiedyś, nie ma tego ‘ochrypniętego’ głosu, ale James zawsze daje z siebie wszystko i za to go uwielbiam :D
nie rozumiem ludzi którzy uważają że wokal z kill/ride jest najlepszy, albo oni są głusi albo ja mam chyba trochę bardziej wyszukany gust
http://www.youtube.com/watch?v=5GoLXADBY58 trochę dużo już tego, ale umieściłem ten film bez dźwięku gitar oraz perkusji (no może czasami je słychać)
outlaw 100 % racji
Heh. Każda płyta Metalliki jest zajebista od początku do końca, ale wiadome jest, że nie każdemu każda z nich się spodoba. Jednemu podoba się muzyka, ale wokal odpada, a inny jeszcze inaczej nachrzani i też będzie. A skoro (wg niektórych) jest TYLE “niedociągnięć” to jest dziwne, że wciąż Metallica ma tylu fanów :D Widocznie kochamy ten zespół bez względu na wszystko -- czy to zmieniający się wokal Jamesa, wpadki Larsa, ich kozy z nosa i takie tam. A jak komuś nie pasuje, to jest jeszcze tyle innych zespołów, że naprawdę droga wolna -- Meta da radę bez kilku -- nie obrażając nikogo -- “niezdecydowanych” fanów.
Wiek wiekiem ale moim zdaniem powinien więcej ćwiczyć swój głos. Podobnie Lars powinien zacząć brać lekcje gry na perkusji. Chłopakom gwiazdorstwo uderzyło do głowy i takie sa tego efekty. James może pozwolić sobie na fałsz bo wie że i tak ludzie przyjdą na koncerty. Taki SLAYER nie może -- gdyby lombardo grał tak jak Lars ludzie pewnie by nie chcieli tego słuchać
wokal na S&M byl super, zwlaszcza smiech w THE THING:) ale Rolad i garage tez dobry. a propos ALrsa- po co graja szybciej na koncertach, skoro Lars gubi tempo? pewnie duzo mniej wpadek by zaliczyl gdyby grali tempo z albumow
Od tego ostatniego nagrania na żywo gorsze jest nagranie Hit The Lights z Mustainem na Metal Massacre. Masakra. Głos Jaymza na S&M miażdży.
Mustaine nigdy nie nagrał wokalu na żaden utwór Metalliki. To zawsze był James, “if you can fuckin’ believe it”.
http://www.youtube.com/watch?v=1AA-mcfFQBE
Tutaj dowod: http://www.metallica.com/Media/Misc/misc.asp
MOIM ZDANIEM, TO ŻE ŚPIEWA MAŁO CZYSTO NA KONCERTACH DODAJE TYLKO AUTENTYCZNOŚCI GRANIU LIVE. MOŻNA ŚPIEWAĆ I “śpiewać” A TO ŻE MA PROBLEMY Z GŁOSEM ŚWIADCZY TYLKO O TYM, ŻE CIĘŻKO NA TO WSZYSTKO PRACOWAŁ :) AVE!!!
Nawet mistrzowi zdarzają się porażki i niedociągnięcia. James na każdym koncercie stara się dać z siebie wszystko (czasami mu to nie wychodzi no ale robi chłop co może) więc zmiany w wokalu są nie uniknione. Kocham jego głos od początku do końca. Bardzo podoba mi się moment jak w Warszawie zaczął “Sad But True”, jak to słyszę to ciarki przechodzą mi po plecach.
A ja się zastanawiałem kiedyś, czy jestem jedyny, któremu się głos Jamesa live nie podoba :). Uwielbiam Metallicę, ale wg mnie na żywo jego w zasadzie nie da się słuchać. Ostatnio włączyłem sobie występ z ostatniego Rock In Rio, i jak śpiewał Disposable Heroes, to była masakra. W tym kawałku zawsze najlepszy był wokal, sposób, w jaki James krzyczał, a tutaj nie dość, że śpiewa, to jeszcze nie czysto.
Utwory są grane szybciej bo Ulrich od wieków ma tendencję do przyspieszania na koncertach ;)
A ja kocham wokal James’a z KEM :D Ogółem wg mnie, ta płyta jest najlepsza!
ja mam podejście zupełnie odwrotne. Dla mnie wokal z Kill czy Ride to jakas masakra. Im dalej tym lepiej az do Garage. Na st.anger troche przegieli, a DM brzmi przyzwoicie. Co do livemetki z Warszawy to nie jest aż tak źle z wyjątkiem That Was Just Your Life. James chyba nigdy nie zaśpiewał teog numeru jak na płycie…myśleże mogliby sobie odpóścić granie go bo maja kilkadziesiąt innych dobrych numerów, które James mógłby spokojnie zaśpiewać.
Dokładnie zgadzam się z “LM”.
Zresztą na ostatnim sonisphere chociaż porównajmy… Moim zdaniem żaden wokalista z wielkiej 4 nie może się stawiać w szeregu z Papą Hetem
więc
James’em ALL!
Super artykuł. Nie można mieć pretensji do Jamesa, bo w końcu facet ma już trochę lat i śpiewa dla nas bardzo długo. Trudno, żeby na przestrzeni 30 lat jego głos się wogóle nie zmienił. I tak świetnie sobie radzi. Niech żyje Hetfield! :)
tytoń podwyższa głos? Ja myślałem, że obniża. Ale nie palę, więc nie wiem, wnioskuję tylko na podstawie obserwacji palaczy.
Sprawa jest troche bardziej zlozona i moze niepotrzebnie rzucilem to zdanie. Palenie podraznia struny i dlugoterminowo uszkadza je m.in powodujac, ze faktycznie trudniej siegnac na wyzsze rejestry, nie wspominajac o zmniejszeniu obijtosci pluc, choc w przypadku cygar to raczej nie problem. Z tym podwyzszaniem to jest tak, ze jak zapalisz i wyjdziesz spiewac. Dygresja byla taka ogolna, nie konkretnie do Jamesa. W sumie to chyba skasuje, bo nie lubie niedomowien, a to nie poradnik wokalny.
Aha dzięki wydawało mi się że to Dave. James ma spoko głos lecz najlepszy był na Kill i Ride, takie moje zdanie
Zdecydowanie zgadzam się z argumentem pt. wiek, w muzyce jest kilka przykładów gdzie można bez trudu zauważyć wypalenie się głosu. Z resztą daleko szukać -- Mustaine, obejzyjcie nagrania z bułgarii w tej świetnej jakości gdzie słychać każdy wdech rudego i widać jego grymas na twarzy, gdzie już nawet skrzeczeć poprawnie mu się nie udaje. Nigdy nie był to atrakcyjny wokal, ale miał swój styl, który teraz został mu zabrany przez upływ lat. Dalej? Grechuta, Waters, no i McCartney (tyle że dla mnie to teraz ma o niebo lepszy wokal niż kiedyś, ale nadal jest to zuuuupełnie inny głos niż dawniej). Pewnie jakbym porozkminiał dłużej to znalazłbym więcej przykładów, ale chcę tylko poprzeć swoją tezę że Het to nie wyjątek -- starzeje się i trzeba się z tym pogodzic…
Bardzo dobry artykuł, dla mnie koncert metalowy to nie opera gdzie wszystko powinno być czysto itp.
@młody, nie to nie był Dave
Ogólnie z artykułem się zgadzam, ale “On tam walczy o życie, a nie o nasze względy.” no daj spokój, przesada.
To byl tylko tak zwrot, chodzi o te co trudniejsze partie, o to ze musi sie skupiac, zeby w ogole wyszlo, zamiast cisnac bez problemu na luzie.
Czy tego HIT THE LIGHT nie śpiewał czasem Dave??